چقدر بی امید زیستن بد است

چقدر تنها گریستن بد است

در چهار چوب محصور یک پنجره 

    بی تو 

  چقدر به فردا نگریستن بد است

چقدر روزها بدون تو گنگ است

چقدر فکر ها بدون تو منگ است

چقدر از گذشته رنگین ما ,

 نقش از چهره ی خاطره ها زدودن بد است

در عبور سیاهی این روزهای رو سپید ,

 چقدر در خاکستری لحظه ها پیاده بد است

در حصار بی رحم یک قفس,

 در عمق صراحت یک گناه   مردن بد نیست

در این بی حصاری مطلق,

 رها در شکنجه ی بی گناهی بد است.

در انزوا و بی ثمری

گاهی و فقط گاهی

سکوت جاری لحظه لحظه ی بودن

به پر زدن صمیمانه ای میان دو فکر گرم می شود

" آنگاه که واهمه خواب می شود "

و تکرار می کنم تپیدن را از نو

بی تفاوت می شوم همیشه را - هنوز را 

و پلک دست هایم که پرید سطرهای مبهم من می شود سهم تو

به تبسمی که ناگاه اکسیژن از زمان میدزدد

تو دقایق مسلول مرا دزدیده ای

گرفته دلم امشب و مرا اهتزاز خستگی ها درو کرده

صدایم کن

صدایم کن

که در بیراهه پاییزی بهار رسیده مرا در وسعت هیچ صدا گریزی نیست

و تو ای موطن پاک ارزوهای من

سبزینه ای باش هنوز

که غربتی فریاد میزند تنهایی مرا ...

سهم کمی نیست

گسترده تر از عالم تنهایی من عالمی نیست

غم انقدر دارم که میخواهم تمام فصل ها را بر سفره رنگین خود بنشانمت

بنشین ...