مرگ از دست و پای زمان بالا می رود

و فرق , یک خیابان شلوغ کاج است

و بند بند چوبی اش که آماسیده و باد کرده است

ایوان پلک ها را خاک گرفته

و چشم ها به تحرک شاخه ای نمی پرد

تقلای ریشه در نبض سرند ها خشکیده

و بوی ماتم از سنگ قبر رسیده ها می رسد بگوش

افق محکوم تازیانه ی سکون ...

سکوت !

خدایا ! در کوچه به عزای ثانیه تبل می زنند

!؟